Beurs   |   Beleggen   |   Geld Lenen   |   Hypotheken   |   iGuru.NL   |   iGuru.BE   |   Informatie   |   Lastminutes  |   Lening vergelijken   |   Nieuws   |   Rente

Achtergronden »

Bespreek  | Bury Add To 
Geplaatst door: anna 1457 dagen geleden
Enkele jaren geleden is in de Verenigde Staten (VS) de subprimecrisis ontstaan. Niet lang daarna, ongeveer op het moment dat Lehman Brothers is gevallen, dreigen ook Europese verschillende financiële instellingen – banken en verzekeraars – ten onder te gaan.
Het gevolg daarvan is dat tot dan soevereine staten zich waarborg hebben gesteld voor de zogenaamde too big to fail-banken: een praktijk die iedere Europeaan zich nog altijd beklaagt.
Daarnaast hebben sommige EU-lidstaten gewoonweg te veel en te snel schulden gemaakt. Op die manier hebben we de financiële crisis kunnen herkwalificeren als de Europese crisis.
Dat is een ruwe beschrijving van de crisis die we tot op de dag van vandaag nog altijd kennen. Sommige landen, zoals Ierland, Griekenland, Spanje, Cyprus en Portugal hebben bij Europa, de Europese Centrale Bank (ECB) en het Internationaal Monetair Fonds (IMF) om geld moeten bedelen. Dat moet zeer gênant zijn geweest voor de politieke leiders van die landen.
Maar, al die tijd is er een land die door het oog van de naald is gekropen en niet op de intensieve zorgenafdeling van de Trojka is beland – of, moeten we palliatieve zorgen zeggen?
Al is het maar de vraag hoe lang nog Italië het alleen kan rooien. De vorige keer heeft ECB-baas Mario Draghi zijn thuisland nog goed geholpen door te stellen dat hij bereid is om alles te doen dat nodig is om de eurozone uit de rode cijfers te krijgen. Dat was in 2012, enkele jaren na het begin van de bankencrisis.
“Het probleem is”, schrijft National Interest,”dat een aantal landen de vereiste hervormingen niet heeft ingevoerd. Daardoor heeft de politieke elite, zoals die in Italië, enkele impopulaire maatregelen weten te ontwijken.”
En, het is net dat escapisme dat het Zuid-Europese land nu zuur opbreekt. De invloed van Draghi is de laatste tijd erg verminderd en de bankier is dus niet meer in staat om Italië te vrijwaren van de nood om hulp te zoeken.
Ja, dat land was heel even aan de betere hand. Maar, sinds het vertrek van technocraat Mario Monti is het economische klimaat weer toe aan een zoveelste ijstijd, lijkt het. Of dat het vertrek van Monti er iets mee te maken heeft of dat timing puur toeval is, maakt niet zoveel uit: de arbeidsmarkt is zo rigide dat de huidige premier Renzi nog letterlijk zijn tanden op stuk zal bijten en de politieke verdeeldheid binnen het parlement maakt zijn taak er niet veel gemakkelijker op.
Zo wordt hij door Beppe Grillo, de informele leider van de populistische en eurosceptische Vijfsterrenbeweging, regelmatig op de korrel genomen. Alles bij elkaar genomen is het voor Renzi enorm moeilijk om de geplande besparingsoefeningen en arbeidshervormingen te doen lukken. Zelfs binnen zijn partij wordt hij meewarig bekeken.
Ondertussen is er nog de publieke schuld van Italië, ‘s werelds tweede grootste na Japan volgens National Interest, die in 2016 maar liefst 133% van het BBP zal bedragen. In absolute termen gemeten vertaalt zich dat in een totale overheidsschuld dat naar verwachting zal neerkomen op 2,3 biljoen EUR!
“Wat erger is, is dat een grote meerderheid van de overheidstekorten worden gedragen door Italiaanse banken. (…) Zij hebben een soevereine schuld van 414 miljard EUR in de boeken staan. Het gevolg is dat een overheidscrisis snel zal overvloeien in het bancaire systeem”, meent National Interest,”een Italiaanse soevereine schuldencrisis is de ultieme Europese nachtmerrie.”
Wel, ik zou zo verder kunnen doorgaan maar het plaatje zou nu duidelijk moeten zijn: Italië is gewoonweg te groot om gered te kunnen worden. Spanje was inderdaad in hetzelfde bedje ziek maar twee grote economieën van de brandstapel redden is te veel gevraagd. Er is niemand in de wereld die genoeg financiële slagkracht heeft om Europa één te houden als Italië valt – nee, zelfs de Trojka is daartoe niet in staat.
Wat er moet gebeuren, zijn twee dingen:
1. Renzi is een brave jongen die toch minstens van plan is om zijn land te redden. Maar, woorden alleen zijn natuurlijk niet genoeg. Als hij niet snel genoeg het achterste van zijn tong durft tonen, moet hij worden vervangen door iemand die meer lef heeft.
2. Italië moet op haar verantwoordelijkheden worden gewezen. Als dat gebeurd is, moet het land als een kleuter streng in de gaten worden gehouden dat het zich aan de afspraken houdt.
Vergis je niet, Italië en Europa krijgen geen tweede kans om zich te redden. Als de Italianen het opgeven, mag je vaarwel zeggen tegen de euro en het Europese project.
bron: The National Interest

Wie stemden er op dit nieuwsbericht?

Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Log in om te reageren of registreer hier.